My camera colorama, sunday never ends

'Weer die klote camera van je?' zeurde je. 'Ja'. 'Talent dat heb je niet', 'weet ik'. Staarde uit het raam. 'Het is koud' vervolgde je, doelloos en dat wist je. 'Ja'. 'Zelfs zo koud dat mensen in hun auto's vastvroren, een hond aan een elektriciteitskastje vast zat ze zeiden het op het nieuws en als het op het nieuws is moet het wel waar zijn want anders zenden ze zoiets natuurlijk nooit uit dus het moet wel echt heel koud zijn, het is koud vind je niet?' 'Nee, nee vind ik niet ik heb zoals je natuurlijk weer eens niet ziet 2 truien aan een vest een legging een broek en de charmantste sokken en muts die ik heb en wat doe jij? Meneer vraagt of ik het koud heb. Good god heb je dan helemaal niets dat lijkt op ogen, hersens, verstand of waar jij je waarnemingen ook maar vandaan haalt in je hoofd?'

'Soms mis ik je wel' zei ik 'maar dan sla ik net zo lang met een pan tegen het aanrechtblok tot het overgaat'. Je zei 'doe je dat echt?' stiltes vallen soms hard, recht in je gezicht, soms. ik vertelde je 'dat ik niet ben zoals ieder ander' maar jij begreep me niet want dat zag ik aan je gezicht want dan heb je altijd een bepaalde uitdrukking en je ogen kijken van 'huh?' en de rest kijkt ook niet helder dus probeerde ik het uit te leggen, 'als je mij tegenkomt op straat loop je door, terwijl je bij ieder ander om zou kijken'. 'Maar dat doe ik niet' zei je. En ik er maar weer tegenin, lekker tegen je in alsof ik het leuk vind. 'Er is geen dag dat ik niet aan je denk' wist je dat? Ik denk er altijd heel veel bij, maar ik zeg het nooit. Je zet de tv aan, geluid maximaal. 'Ja hoor, overstem het maar, toe maar je doet nooit eens iets anders maar praten ho maar en ik heb er genoeg van je zoekt het maar uit met je tv'
daar zat je dan, met je tv.

Stille ruzie

Je volgt alles

als van achter een glazen muur

je ziet het, je voelt het



"maar je hoort me toch niet"

Ik heb het licht gevangen

Ik heb het licht gevangen

en voor je in mijn zak gestopt

als je dan weer zoekt naar het lichtje in je ogen

weet je waar je het vinden kan

Begrijp mij

Beweeg mij

Maak mij

Leef mij

Zie mij


Stel geen vragen, mis mij.

Doorfietsen

Snel, fiets door

Bladeren vliegen, komen niet meer terug
Langs een weg die jij niet kent
Controle verloren?
Nooit eerder gefietst
Zo hard als gister
Nooit eerder.

Genieten gaat te snel om niet te leven

Was alles maar zo makkelijk

Ik wou dat je mensen in kon kleuren

en woorden kon laten dansen

mijn kleurloze wereld van vandaag

is misschien morgen wel weer over

beter geniet ik er van

zolang het duurt

Door de bus

Door het kleine raampje van de bus, keek je recht naar mij. Ik bij de halte. Ongeduldig wachten op reactie van een schaduw.

Dat is lang wachten.

Wachten deed je, oneindig wachten tot ik een keertje terug keek. Liet me niet los. Laat me niet los. En ik besefte,

bus gemist.

Ik vind je lief

Ik vind je lief, zei ik, oneindig lief

Hand in hand, lekker doen alsof niemand het ziet. Ik vind je lief, ik vind je lief!

Gezellig in de regen, druppels in je haar, ik vind je lief.

Waaien kon niet breken, dat geluk van ons, want ik vind je lief, je bent zo lief.

Gesprekken over niks, lachen om gesprekken, mobiel stond uit, wat ben je lief.

Het maakte mijn dag, het maakt een groot verschil:

Vind je me lief, of neem je me voor lief?

Ik vind je, lief.